ตั้งแต่เริ่มทำงานมา ครั้งแรกที่ร้องไห้ให้กับเรื่องงาน ครั้งสุดท้ายก็ตอนมาทำงานได้ 1 เดือน
ร้องไห้เสียใจเพราะเราเป็นเด็ก เราถูกแกล้ง ถูกใส่ร้าย เสียใจเพราะคนอื่นๆที่กล่าวหาเรายังไม่รู้จักเราดี
เมือเวลาผ่านไป บรรยากาศกเริ่มเปลี่ยนไป สนุกกับการทำงานมากขึ้น เรียนรู้สิ่งใหม่ๆมาขึ้น
จากที่เคยมีคนไม่เข้าใจ หรือเข้าใจเราผิด ก็ไม่ค่อยมีีอีกแล้ว (นอกจากประเภทหูเบา)
แล้ววันนี้ หลังจากทำงานมา 1 ปี 4 เดือนพอดี
ก็วันนี้ร้องไห้ให้กับเรื่องงานครั้งที่ 2 แต่ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งแรก
ครั้งนี้เราร้องไห้เพราะเสียใจกับสิ่งท่เราทุ่มเท พยายามทำและตั้งใจให้มันออกมาดี
แต่อาจจะด้วยความที่เรายังเป็นเด็ก หรือว่าเราเป็นแค่พนักงานโง่ๆ
มีพยายามจะไปแนะนำผู้ใหญ่ที่เป็นอาจารย์ เป็นทนาย เป็นอะไรๆหลายๆอย่างที่ยึดที่ถือกันอยู่
เป็นคนมีอายุที่มากด้วยตัวเลขและประสบการณ์
ได้ทักท้วงในสิ่งที่เราทำ นั้นอาจจะเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่ชี้แนะรึเป็นการสอนมวยเรา
ถามในเรื่องที่ท่านทั้งหลายเองก็รู้ว่าเราไม่สามารถตอบได้
เรื่องยิ่งใหญ่ขนาดนั้น ท่านทั้งหลายก็ทราบอยู่แก่ใจตัวเอง
แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้เราเสียใจมากไปกว่า การที่ท่านทั้งหลายไม่ได้ฟัง
เด็กอายุคร่าวหลานพูดให้จบตังหากที่น่าเสียใจ
ตอนนี้เราก็ยังเป็นเด็กอยู่ใช่ไหมที่ไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้
เป็นเด็กอยู่ใช่ไหม ที่ไม่สามารถตอบได้ว่าทำไม เรื่องบางอย่างผู้ใหญ่ก็ไม่กล้าตัดสินใจทำ
เป็นเด็กใช่ไหมที่ไม่ได้เกิดในบ้านที่พ่อแม่ให้อ่านข่าวภาษาอังกฤษทุกวัน หรือต้องจำประมวลกฏหมายเป็นสิบๆเล่ม
ขอโทษด้วยนะค่ะ หนูเป็นแค่คนธรรมดา ที่พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่านั้นเอง
หนูแค่เสียใจที่ การนอนตอนตี 2 เกือบ ตี 3 การพยายามหาข้อมูล เพื่อไปนำเสนอให้พวกคุณ
มันช่างดูไร้ค่าจัง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น